तिचा आठवणींनी पण आता लपंडाव खेळायाचा ठरवलंय
दहा वीस व्हायचा आधीच लपायचा ठरवलंय
एकांतात रमलेल्या तिचा नि माझा गप्पा
कितीहि शोधलं तरी देऊन जातात धप्पा
बराच काळ गेला काही आठवणी तर नाहीच सापडल्या
लपणायची जागा माहितीची पण पावलांना अवसान नव्हतं जायला
शोधण्याचा प्रयत्न कि हरवण्यातली गम्मत
खेळा पेक्षा खेळाडूला अनन्य किंमत
ओंकार
उगाच नाही सरला , प्याला तो जहराचा
सराव कि मज होता, विषहारी डंखाचा
झेलाया वादळे अनेक , मी शीड होऊनि झिजलो
लाहारावे म्हणालो मनाशी तर दिशा हरवून बसलो
कवटाळून धरली उराशी, वादळे त्या एका गलबतासाठी
काठावर पोहचलो जेंव्हा, लगबग होती शीड बदलण्यासाठी
अशी चढावी झिंग अन क्षणिक का होईना यावा माज..
चिंता नको उद्याची ना फिकीर कालची , सोबतीला फक्त आज
एकांत हि मग या वेळी हवा हवासा वाटावा
स्वतःचा च का होईना मग त्या क्षणी हेवा वाटावा
क्षण हि त्यावेळी होतील आतुर
निसटून जाण्या होतील फितूर
त्यांनाही दाखवावे लालच हसण्याचे
आमिष द्यावे क्षण भर विश्रांतीचे
स्वप्नांना तर सांगावे ठासून
लेकाहो कितीही पळा दाखवेन तुमा गाठून
हसण्याचा मग वाहतील पाट
मरगळ हि पाहून होईल चाट
अशी चढावी झिंग अन क्षणिक का होईना यावा माज...
Onkar
ससा आणि कासवाने आता पुन्हा धावायचा ठरवलंय..
पण थांबण्यात काय आज आहे हे सश्याला नव्याने गवसलय..
की कशासाठी पळतो आहे याची उत्तरे ससा आता शोधू पाहतोय
शर्यत जिंकण्यापेक्षा महत्वाचा तो पुन्हा धावतोय
थोडा थांबला ससा म्हणून हरला असेल कदाचित
पण गोड़ गाजर अन सुखाच्या झोपेची किंमत कासवाला नाही कळणार किंचित
शेवटी काय पळणे महत्वाचे , अगदी शर्यत संपेपर्यंत पळायचा ...
पण
ससा आता पुन्हा थोडासा थांबणार , गाजर खाऊन पुन्हा एकदा झोपणार
शर्यत तर पाचवीलाच पुजली आहे त्याचा , पण अशी सुखाची झोप पुन्हा पुन्हा नाही मिळणार..
तुम्ही हि कधी खाल्ली असले तिच्याचबरोबर , शहाळं मधली मलाई...
थोडीच स्वतःला आणि थोडीशी जास्त तिलाही..
प्रेमाचे ते क्षण अगदी मलाई सारखेच नाजूक आणि मऊसर असतात
कितीही धरून ठेवले तरी अलगद हातून निसटू पाहतात
त्या वेळी वाटत शहाळंचा समुद्र व्हावा..
त्याच्यातल्या गोड पाण्याला आणि तिच्या जवळ असण्याला कधी अंत नसावा..
शहाळं मधली मलाई...
थोडीच स्वतःला आणि थोडीशी जास्त तिलाही..
- ओंकार
पुन्हा पाऊस येणार आणि पुन्हा आठवण हि येणार .
प्रत्येक थेंबा गणिक ,आठवण दाट आणि आभाळ निरभ्र होणार.
पाऊस काय तीन मास थांबेल, जाईल अन पुन्हा येईल
पण मना मध्ये खोल रुतून बसेल, आठवणींच पाऊल.
आठवण पावसा सारखी, कि काळ्या ढगांसारखी ?
दाटून जरी आली,तरी स्वतःलाच करते पारखी
पुन्हा पाऊस येणार आणि पुन्हा आठवण हि येणार .
प्रत्येक थेंबा गणिक ,आठवण दाट आणि आभाळ निरभ्र होणार.
