ते माझेच होते...

आज एक पांढरपेशी हॉटेल मध्ये एका so called educated मुलाचा आणि बापाचा भांडण चार चौघात पाहिलं. कोण बरोबर कोण चूक याचा निवाडा न करता पुढचा काही ओळी त्या दुर्दैवी ,थकलेल्या आणि कदाचित कुठेतरी चुकलेल्या बापाचा नजरेतून...
____________

झिजले यत्नानी कधीकाळी , ते उंबरे माझेच होते.
क्षण हसरे सोडून धावणारे, ते पायही माझेच होते.

ओलांडले नाही ओठांचे कुंपण ज्यांनी, ते शब्दहि माझेच होते.
दुरावले कधी न परताया , ते क्षण सुखाचे माझेच होते.

पाट वेळीच फिरवली ज्यांनी, ते आप्त हि माझेच होते.
उसळले तेंव्हाही नाही, ते रक्त हि माझेच होते.

पाश सुटले बांध तुटले , जे बांधले मी माझेच होते...
अन कट्यार घुसली जी काळजात, त्यावर ठसे हि माझेच होते....

-ओंकार

शुभ्र एक चांदणी..

कैफात चांदण्यांचा , ती लक्ख एकाकी 
स्वयं प्रकाशी तरीही , शोधिसी उगा किरणांसी 

कुणी पाहिले सप्तर्षी , कुणी पाहिला ध्रुव तारा
एकटीच हंसूनि ती, हा खेळ पाही सारा 

दिवा स्वप्नात ती नेहमी , कवटाळून ठेवी उराशी टुमदार एक निमबोणी..  
वाडा होताच तो चिरेबंदी , लुप्त जाहली त्यात शुभ्र एक चांदणी..  

कित्येक....

कित्येक पापण्यांना भार झालेत आसवांचे 

कित्येक सावल्यानं वेध लागले उन्हाचे 

कित्येक पावलांनी कापली मैले अनेक 

कित्येक ओठानी मौनात मानले सुख 

कित्येक शब्दांना फक्त लेखणीचा सहारा 

कित्येक मनांना फक्त आठवणींचा पहारा 

ससा आणि कासव..नव्यानं

 ससा आणि कासवाने आता पुन्हा धावायचा ठरवलंय.. 

पण थांबण्यात काय आज आहे हे सश्याला नव्याने गवसलय.. 

की कशासाठी पळतो आहे याची उत्तरे ससा आता शोधू पाहतोय 

शर्यत जिंकण्यापेक्षा महत्वाचा तो पुन्हा धावतोय 

थोडा थांबला ससा म्हणून हरला असेल कदाचित 

पण गोड़ गाजर अन सुखाच्या झोपेची किंमत कासवाला नाही कळणार किंचित 

शेवटी काय पळणे महत्वाचे , अगदी शर्यत संपेपर्यंत पळायचा ...  

पण 

ससा आता पुन्हा थोडासा थांबणार , गाजर खाऊन पुन्हा एकदा झोपणार 

शर्यत तर पाचवीलाच पुजली आहे त्याचा , पण अशी सुखाची झोप पुन्हा पुन्हा नाही मिळणार.. 

मलई

 तुम्ही हि कधी खाल्ली असले तिच्याचबरोबर , शहाळं मधली मलाई... 

थोडीच स्वतःला आणि थोडीशी जास्त तिलाही.. 

प्रेमाचे ते क्षण अगदी मलाई सारखेच नाजूक आणि मऊसर असतात 

कितीही धरून ठेवले तरी अलगद हातून निसटू पाहतात 

त्या वेळी वाटत शहाळंचा समुद्र व्हावा.. 

त्याच्यातल्या गोड पाण्याला आणि तिच्या जवळ असण्याला कधी अंत नसावा.. 

शहाळं मधली मलाई... 

थोडीच स्वतःला आणि थोडीशी जास्त तिलाही.. 

- ओंकार 

पाऊस आणि आठवण

 पुन्हा पाऊस येणार आणि पुन्हा आठवण हि येणार . 

प्रत्येक थेंबा गणिक ,आठवण दाट आणि आभाळ निरभ्र होणार. 

पाऊस काय तीन मास थांबेल, जाईल अन पुन्हा येईल 

पण मना मध्ये खोल रुतून बसेल, आठवणींच पाऊल. 

आठवण पावसा सारखी, कि काळ्या ढगांसारखी ?

दाटून जरी आली,तरी स्वतःलाच करते पारखी 

पुन्हा पाऊस येणार आणि पुन्हा आठवण हि येणार . 

प्रत्येक थेंबा गणिक ,आठवण दाट आणि आभाळ निरभ्र होणार.

पुण्यात मोकाट ती.... ( PMT )

पुण्यात मोकाट ती.... ( PMT )

भारतात सूत्र एक ( formula one) होणार आशी बातमी कळली त्यावेळी वाटला आता पुण्याचं मानाच्या शिरपेचात आणखी एक feather चढणार. पण सरकार नावाच्या गाढव प्राण्याला आणि ज्यांनी कुणी स्पर्धा भरवली त्या नवकोट नारायणाला पुण्याच्या रस्त्यांची खबर नसावी कि काय किंवा इथली PMT नामक वाहन चालकाच्या विक्रमांची ख्याती नसावी मनून त्याने उत्तरेला प्रस्थान केला. असो पण भारताचा संघ स्पर्धेत भाग घेणार हे कळल्यावर तर मनापासून वाटला कि च्य्मारी आपली PMT धावणार आणि एखादी तर खाम्बावरची जागा घेणार ( पोल position ). कारण PMT च्या diesel मधेच लिहिला आहे आम्ही कुणाच्या मागे धावणार नाही सगळे आमच्या मागे धावतील , आम्ही हात बघून तर सोडाच कुणी अक्खे आडवे झालो तरी थांबणार नाही. एकदा मी एका PMT driver च्या समोर लिहिलेलं वाचाल " धावत्याला गती येई थांबला तो संपला " मग मला जाणवला कि बाबा ह्याची काही चूक नाही परंपरेच पालन कारण हा तर पुणेकरांचा सगळ्यात मोठा time पास आहे पण बिचारा कामातही संस्कृती विसरला नाही माझ्या डोळ्याला पाणी आला ( नंतर कळाल कचरा होता PMT चाच पण पाणी आला ) .

तर अश्या PMT चे दोन सूत्रधार. एक मागून टिकीतांची सूत्र चालवतो तर एक पुढून धार लावल्यासारखी गाडी चालवतो , वाहक आणि चालक फक्त आणि फक्त ह्या शब्दांमध्ये यमक आहे बाकी वागण्यात मात्र मुक्त छंद.

वाहक ह्या प्रवृत्तीचे पहिले प्रेम मणजे सुट्टे पैसे आणि दुसरे मणजे पुढे ढकलणे. मराठी असून मराठी लोकांना पुढे ढकलणारी एवढीच काय ती पृथ्वी तालावरील मराठी माणस. त्या कातडी पिशवी चा आणि तिकिटावर पंच करणाऱ्या त्या मशीनच मला नेहमी आकर्षण वाटत आल आहे. आता ते दिसत नाही पण तशी पिशवी घेऊन शाळेला जायची किती तरी वेळा इच्छा झाली आहे .मी लहानपणी बस मधून प्रवास करायचो तेंवा सगळे लोक त्यांना मास्तर अस का मानतात ह्याच मला कोड पडायचं नंतर मात्र शिकवण्याची फी भरताना लक्षात आले कि दोघांमध्ये साम्य काय आहे.

चालक ह्या प्रजतिला फ़क्त बसच्या १० % भागामधे रस आहे गाडीच्या मागचा भाग त्याच्या केबिन बरोबर धावतो की नाही एवढा पाहण्यासाठीच कदाची त्याला साइड मिर्रीर नावाचा निरुपयोगी अवयव दिला असावा.मला नेहमी ह्या ड्राईवर लोकांच न नेहमी कौतुक वाटत आला आहे मंजे सामान्य मसंसने जर पमी केबिन पाहिल तर त्य्मधे असता काय २ ३ विटा, पाण्याची बाटली एक टॉवेल , एक लोखंडी डंडा आणि आणि स्टीरिंग नमक गोल चाक त्यां काय हॉट देव जाने पण ह्या एवढ्या गोष्टीवर हा मानुस कस काय बस चालवतो काय माहित.

मुंबईच्या बससेसना बेस्ट का मानतात हे PMT अनुभवल्याशिवाय नाही कळायची.

गार - व्हा

काम जरा जास्त आहे ...दर वेळी वाटत...
भर मीटिंग मधे appraisal घेउन स्वप्न नव दाटत..
तरी बडबड चालत राहते डोक चालत नाही...
कस्टमर शिवाय मीटिंग मधे कोणीच बोलत नाही...

तितिक्यत कुठून अजुन एक कस्टमर कॉल वरती येतो...
तितिक्यत कुठून अजुन एक कस्टमर कॉल वरती येतो...
रिजल्ट मधल्या चूका वेशीवरती टांगतो....
आमी पळवाटा हुड़कत सैरावैरा धावतो...
hi how are you ? मनुन विषय वळवून बघतो...
दुपार टलून संध्याकाळचा सुरु होतो खेळ..
कितीही नको मनल तरी मीटिंग ची जालेली असते वेळ..

चक्क कस्टमर समोर मेनेजर शिव्या देऊन घेतो ....
मीटिंग आंधी आमच्या मधे कुठून इतका " गार - व्हा " येतो..

जगाच्या पाठीवर आणि आमच्या पोटावर....

हल्ली मला वाढत्या पोटाची भयंकर भीती वाटू लागली आहे आणि त्यापेक्षाही त्याच्यावर उगीचच सल्ले देन्यार्यांची तर जरा जास्तच...पोटा वर ( अर्थातच वाढत्या ) फुकट सल्ले देनार्याना सरकारने " पोटा " च्या कायद्या खाली अटक करावी असाच वाटू लागलय आता . " सकाळी उठून सूर्यनमस्कार घाला,पहाटे उठून रोज पलायाला जावा " इति पितामह .." तू .... आसन करायला सुरवात कर आणि मघ बघ सकाळी केलास तर दुपारपर्यंत २ इंच पोट कमी ......८ दिवस कर पोट कुठ आणि पाठ कुठ आहे हे बघनार्याला शोधून ही सपदयाच नाही .... " किंवा " अरे तू तो बेल्ट का घेत नाहीस २ तास घालून नुसत बसयाच आणि पोट कमी ..."ह्यातल्या नुसत बसयाच ह्या शब्दांवर तस माजा खुप जिव आहे ....कारन मी हल्लीच नोकरीला लागलो आहे..." अहो तुमच्या एवढे होतो तेंवा आमला पोट तर नवतच पण पाढे देखिल पाठ होते ..." आता ह्या सल्यातुन नक्की काय मनायाच आहे काय माहीत मनजे राग नक्की कशाच पोटाचा की आमला calculator मिळाले याच देव जाने... " अरे gym ला चल दोन महिन्यात सिक्स पैक एब्स होतील बघ " अरे गरिबाला कशाला पाहिजेत एवढे एब्स एका वर समाधानी आहोत आम्ही..१०० कोटींच्या आपल्या देशात दरडोई जर सहा पैक मिळाले तर एवढे पैक ठेवायचे तरी कुठे ? आणि cos cutting मधे सहा सहा पैक परवादनर तरी आहेत का ?आशी कारन देखिल फेकवि वाटतात सगाल्यांच्या तोंडावर आणि पोटावर बाकी आईला मात्र या सहा पकितांच काही भारी कौतुक नसत. मी अर्धा दज़न एब्स करण्यापेक्षा अर्धा दज़न केळी तिने आणलेल्या केळी पेक्षा स्वस्त असली तर तिला जास्त कौतुक वाटते. मला स्वप्नात देखिल आता ६ एब्स दिसू लागले आहेत. मनजे मी कुठल्या तरी channel वर ( ज्यावेळी कोणी टीवी बघत नाही आशा वेळी ) कुठल्यातरी brand साथी add करत आहे आणि सांगत आहे की " मई पहले काफी मोठा होतो और मग एक दिवस मुझे ये प्रोडक्ट मिळाला आणि मी ही क्रीम पोटावर घासली आणि काय चमत्कार मला एकच्या जगी सहा एब्स मिळाले ...अब मुझे office में काम भी मिल गया है..मेरी जिंदगी निराशासे बहार आली आहे ...etc..etc....."मला आता रस्तावर एखादा भिकारी देखिल माज्याकडे " भिक नको पण पोट आवारा " अश्या व्याकुल भावनेने बघिताल्याच भास् होतो. बाकि या ६ पैक चा आणि आमचा ३६ च आकडा का असावा काय माहीत ?कदाचीत ३६ = ६ x ६ मनुन देखिल असू शकतो .... :) बाकि काय मान्यच आहे मला की ....एखाद्याच्या पोटा वर पाय देऊ नए आणि वाढलेल्या पोटावर ( तर साध ) बोट ठेऊ नए." कारन पोट मनजे पोट असत तुमच आमच सेम असत ...कुनाच छोटा कुनाच मोठ असत पण पोट मनजे पोट मनजे पोट असत..."